Bella
41 jaar
Melick

Dit artikel is geschreven in maart 2024.

In Roerdalen komen regelmatig nieuwe mensen wonen. Vaak hebben ze bewust voor Roerdalen gekozen. Maar soms zijn ze hier toevallig beland, omdat het leven nu eenmaal zo liep. Over hen gaat deze serie interviews. Mensen met hun eigen verhalen, wensen, dromen en talenten. Die een nieuw leven willen opbouwen en er gewoon het beste van maken. Ook laten we mensen aan het woord die deze nieuwe inwoners helpen hun draai te vinden. Op wat voor manier dan ook. In dit artikel leest u over Russische-Bulgaarse Bella Pechtold die in Melick een nieuw leven opbouwde.

Levend boek
Of ze levend boek wilde zijn tijdens de Mensenbieb? “Ik hoefde daar niet heel lang over na te denken,” vertelt Bella Pechtold in vloeiend Nederlands. “Ja, natuurlijk, leuk! Ikzelf vind mijn leven redelijk gewoon. Is het wel bijzonder genoeg voor de Mensenbieb? Maar ik wil wel heel graag contact met mensen. Ik heb op dit moment geen baan en ik ben en veel thuis met onze dochter van vier. Eind dit voorjaar wordt ons tweede kind geboren. Ik ben de sociale en extraverte kant van mezelf een beetje kwijt.”

Studie
Of haar leven gewoon is, daar zullen de meningen over verschillen. “Mijn moeder is Bulgaars, mijn vader komt uit Dagestan, een Russische republiek. Ze leerden elkaar kennen in Sint Petersburg, toen nog Leningrad,” vertelt Bella. “Ze studeerden allebei Arabisch en werden ook allebei docent. Ikzelf studeerde sociale psychologie in Rusland. Daarna vertrok ik naar Bulgarije waar ik verder studeerde aan het Franstalige Instituut voor Bestuur en Management. Ik ging terug naar Rusland maar niet voor lang, want ik wilde naar Europa. Voor mijn studie woonde ik ook in Amerika en in België. En in Tilburg en Den Haag.”

Nederlanders
In haar eerdere woonplaatsen ontmoette ze al Nederlanders. “Ik vond ze meestal open en gezellig,” vertelt Bella, “maar in Tilburg zag ik ook een andere kant. Het verbaasde me hoe mensen met elkaar omgaan. Studenten noemen docenten bij hun voornaam en praten door colleges heen. Dat kan in Rusland of in België echt niet! Wat me ook opviel: je krijgt nooit een tien. Maar waarom niet, als iets heel goed is? Dat Nederlanders stipt op tijd zijn, daar moest ik ook aan wennen. Al met al was het best een cultuurshock.” Uiteindelijk brengt de liefde Bella naar Melick. “Mijn man is een echte Limburger,” lacht ze. “Hij spreekt dialect. Dat ga ik niet leren, ik concentreer me op Nederlands.”

Vriendschap
“Ik had een drukke baan maar ben er nu voor mijn dochter. We gaan elke week samen naar een Russische school. Daar is behalve aandacht voor de taal ook ruimte voor de cultuur, in de vorm van dans en tekenen. Ikzelf begeleid kinderen bij het ontwikkelen van emotionele intelligentie. Ik doe ook vrijwilligerswerk bij de basisschool in Melick. Ik help de luizenmoeders en ik werk samen met andere vrijwilligers en kinderen in de tuin. Wat ik mis, zijn echte vriendschappen zoals die op jonge leeftijd ontstaan. Die heb ik wel in Rusland maar niet hier. Het lijkt alsof mensen hier individualistischer zijn. Of zien ze me nog als ‘de buitenlander’? Ik doe mijn best, ik ben open van aard. Misschien heeft het nog meer tijd nodig.”

Tekst: Monique Kruijtzer
Foto's: Ruud Snijders